De Zomereik

Al heel lang droom ik er van om dit te doen.  Ik heb er de voorbije maanden voor getraind. Als we wegstappen van de parking voel ik opwinding.  We gaan dit echt doen!  De bewoonde wereld achter ons laten en de uitdaging aangaan om zes dagen een tocht te maken en te leven in het hoogland, de bossen en de bergen, mijn bezigheden en bekommernissen achter mij laten, de aarde voelen onder mijn voeten en dat contact echt ervaren. 

In de weken voorafgaand aan deze tocht las ik het boek ‘Een vlecht van heilig gras’ van Robin Wall Kimmerer. Daarin beschrijft ze hoe planten ecosystemen vormen waarin iedere soort doet wat ze moet doen en zo ertoe bijdraagt dat het geheel kan floreren. Dat is volgens Kimmerer wat wij als mens ook te doen hebben. ‘De belangrijkste kennis van een mens is weten wat zijn unieke gave is en hoe hij die moet gebruiken in de wereld. Individualiteit wordt gekoesterd en gevoed, want om ervoor te zorgen dat het geheel gedijt, moeten we allemaal sterk zijn in wie we zijn en onze gaven vol overtuiging met ons meedragen, zodat we ze met anderen kunnen delen.’ Wat is mijn unieke gave?  Wat kan mijn bijdrage zijn aan de wereld?  Deze vraag neem ik mee op tocht.

Als we twee dagen op dezelfde plek blijven, begin ik anders te kijken: die boom, die steen, die kronkel in het pad, die berg, …  alles krijgt een individualiteit. Het wordt een beetje ‘onze plek’, ‘mijn steen in de rivier’, ‘mijn boom waar ik graag tegen zit, … . Er ontstaat een nieuwe vorm van contact met de grond onder mijn voeten, de wolken en de wind. 

Met de aarde voel ik me al heel lang op een vanzelfsprekende manier verbonden en ook nu hier is dat er weer met een grote intensiteit.  Nieuw is voor mij hoe ik het water hier zie, hoor, voel. Het is hier overal en in vele vormen.  Het is helder, fris, soms stil, soms wild en krachtig.  En zomaar drinkbaar. 

Het stilvallen gaat in laagjes, het vraagt tijd. Elke dag zak ik wat dieper. Het landschap, de weidsheid, de uitgestrektheid overweldigen mij.  Dat dit allemaal bestaat en blijft bestaan zonder toedoen of ingrijpen van de mens …. Ook zonder de mens blijft het leven hier onverstoord doorgaan. Dat is zo groots. En ik mag daar voor even getuige van zijn.

Soms wandelen we uren in stilte. Het wandelen gaat goed. Ik kom helemaal uit mijn hoofd en in de beleving. Hier is geen oefening, waarnemings- of reflectieopdracht voor nodig.  Door het wandelen gebeurt het vanzelf.  Ook van binnen ervaar ik nu een diepe stilte.

Ik denk aan stukken uit het boekje ‘Wandelen. Een filosofische gids’ van Frédéric Gros.  ‘Dagen van traag wandelen duren erg lang: ze laten je langer leven, omdat alle uren, alle minuten, alle seconden lucht krijgen, diepte krijgen, in plaats van te worden gevuld totdat ze uit hun voegen barsten.  …  Traagheid is in perfecte overeenstemming zijn met de tijd, zodat de seconden parelen, druppelsgewijs vallen, als een regentje op de steen.  Het uitrekken van de tijd verdiept de ruimte.’

En plots is er een hervinden van iets in mezelf.  Ik voel me weer zestien en op gidsenkamp. Daarbinnen is er iets dat niet veranderd is. Het maakt niet uit of ik zestien of zestig ben. Mijn lichaam voelen, de aarde voelen, voelen dat ik leef. Liefde voelen voor het leven en voor de aarde. Het is echt in de diepte gaan en bij de essentie komen.

Ik weet dat ik hier terug ga komen en dat ik anderen wil meenemen. Laat dat iets zijn wat ik de volgede jaren aan de wereld ga bijdragen.

Nieuwe data worden gepland.

---

Aanmelden voor een activiteit?

Stuur een email.

---